Elementy konstrukcyjne

Ostatnie wielkie osiągnięcia konstrukcyjne wydał gotyk. W renesansie powrócono natomiast do konstrukcyjnych elementów antyku. Podstawową formą stal się łuk półkolisty uważany za szlachetniejszy, doskonalszy i bardziej harmonijny niż gotycki. Powróciło też sklepienie kolebkowe, które otrzymało lunety - małe odcinki sklepionek przenikające się z nim prostopadle, wchodzące w głąb kolebki. Zastosowanie lunet odciążało sklepienie i pozwalało na wprowadzenie w ich półkolistych wgłębieniach dużych okien. Na bazie półkolistego łuku stosowano ulubioną formę renesansu - arkadę, czyli luk oparty na dwóch kolumnach lub murach i otwarty krużganek -loggię - ganek przesklepiony, otwierający się na zewnątrz rzędem arkad. Popularna stała się też inna forma antyku -portyk. Używano tradycyjnej kopuły na żaglach opartej na bębnie i zwieńczonej latarnią lub nowego, tak zwanego sklepienia klasztornego, stanowiącego rodzaj kopuły skonstruowanej na żebrach, posługiwano się też antyczną kopułą na murach cylindrycznych (jak w Panteonie). Forma kopuły nie zaniknęła zresztą w Italii nigdy. Nawet w stylu romańskim i gotyckim wznoszono kopuły na skrzyżowaniu naw.